Decyzja o terapii może być budująca, ale i trudna. Często słyszę: „A co jeśli moje problemy nie są zbyt poważne?”, „Nie wiem, czy potrafię mówić o sobie”, „Boję się, że terapeuta mnie nie zrozumie?”. Gotowość na terapię dojrzewa długo. To decyzja, która wymaga odwagi, by przyznać przed samym sobą, że pewna część Ciebie potrzebuje troski, uwagi i delikatności.

Jestem dla Ciebie po to, aby razem z Tobą odkrywać nie tylko słabe punkty, ale również siłę, która pozwoliła Ci dotrzeć na terapię. W pracy terapeutycznej skupiam się na budowaniu bezpiecznej przestrzeni, w której każdy może być wysłuchany, zauważony i potraktowany z szacunkiem.

Wiem, że każda historia jest inna i wyjątkowa. Nie oceniam. Jestem i towarzyszę w Twoim rozwoju we własnym tempie i z uważnością na Twoje potrzeby.

Do podjęcia decyzji o wspieraniu innych zaprowadził mnie osobisty kryzys. Jestem mamą z doświadczeniem depresji poporodowej. Wiem, jak bardzo w kryzysie potrzeba łagodności i wsparcia. Teraz wspieram innych rodziców w odnajdywaniu równowagi w życiu i rodzicielstwie, bez presji bycia idealnym, za to z większą akceptacją. Uczę budowania kontaktu z dzieckiem, który opiera się na szacunku i wzajemnym słuchaniu. Wierzę, że za szczęśliwym dzieckiem w rodzinie stoją mama i tata, którzy potrafią zadbać o siebie.

Rozumiem współczesne wyzwania i presję, z jaką mierzy się świat. Widzę, jak często towarzyszy jej lęk przed „brakiem wystarczającej doskonałości”. Pomagam oswajać trudne emocje i przypominam, że szukanie wsparcia to siła, nie słabość i że można być wystarczająco dobrym, nawet w obliczu własnych trudności.

Pracuję w gabinecie oraz współpracuję z Ośrodkiem Interwencji Kryzysowej. To miejsce, gdzie spotykam się z ludźmi z głębokimi trudnościami. Ta praca uczy mnie, jak być obecną w bólu, nie tracąc z oczu nadziei.